Seesiek

Tolla Van Der Merwe het altyd gesê, oor seesiek, aan die begin dink jy, jy gaan dood, maar aan die einde wens jy, jy gaan dood. Glo my, dit kan nie beter beskryf word nie, net die blote gedagte aan die nare aktiwiteit laat my bêk suur trek. Jy dink nog jy is “fine” en die volgende oomblik dan tref ‘n soort “dizzy” naarheid jou wat ek nie my grootste vyhand sal toewens nie. Hulle sê die sterkste ding ooit was ‘n drol, want hyt tot vir Simson op sy hurke getrek, nou laat ek jou vandag vertel, seesiek sal tot ‘n drol op sy hurke trek…

So paar jaar gelede lê ek twee uur die oggend en rond rol, ek kon nie slaap nie, ek was net te opgewonde oor die dag wat voor my gelê het. Ek en ‘n pêl moes 4:00 opstaan om lekker op ‘n boot te gaan hengel by Mosselbaai. Ons het sommer die middag besluit, more is dit so, en van toe af was ek al jubbelend en trippelend. Ek’s nie vreeslik mal oor boot ry op die oseaan nie, juis oor my “siekte”. Maar by my oorweldig die vis lus altyd die kots vrees, en ek kon nie wag om die eerste blink lyf oor die boot se rand te trek nie.

Die aand was super lank, maar uiteindelik kon ek my mond brand van haastigeid om op die water te kom. Koffie is afgegooi, bakkie is gejaag en voor jy kon sê Van Brakel was die boot in die water. Ons het die see ingevaar met koue sout lug wat ons neuse brand. Wind in die hare en jubelend het ek Carike Keuzenkamp se “Bartolomeu Dias” ge-“humm” soos ons al verder van die land gevaar het. “Die matrose word boos, want hulle soek …., Bartlomias Dias ons wil huis toe gaan”, o sorry, dis die Lambertsbaai karavaan kamp weergawe.

So twintig minute later was ons op die hengelplek en ek het my handlyn laat sak. Die see was nie kalm nie en die vis het nou ook nie wat wonders gebyt nie. Ek’t altyd in my jeugdige snoek vang jare ondervind, as die vis loop weet jy van siek word niks. Sodra dit stil raak, dis dan dat die katte jou begin bekruip. Ek was nog so aan die “humm” toe my mond skielik begin kwyl.

Jou bek begin water, en dis nie omdat jy vrêk honger is en jou ma se skaapboud nou net uit die oond gekom het nie, ooo neeeee! Dis omdat jou mond vir jou sê jy’s vyf minute weg van jag af, jy gaan binnekort begin katte skiet!  Ek het maar so gesluk-sluk aan die watertjies en gedink aan ander goed om my kop weg te hou van dit wat kom. Rondom my was die manne aan die gesels en die een vis storie na die ander het op my dowe ore geval. Ek was tjoepstil en hard aan die konsentreer, “mind over matter, mind over matter” het ek vir myself herhaaldelik gesê.

Soms probeer ek sommer vir myself stories vertel om my kop besig te hou, en as dit nie werk nie sing ek vir myself. Probeer dit bietjie, dit help partykeer, maar vermy liedjies deur Gerrie Pretorius en Jurie Els. Hulle laat jou sommer op land kots, wat nog te sê van op die see. As jy gelukkig is raak die vis aan die byt en as jy jouself weer kon kry is dit als verby en jys oppad huis toe. Maar as die skuit aanhou skommel en die vis is nie honger nie, dan het jy probleme. Als was onder beheer en ek was nog so aan  die smile oor iets wat ons die vorige dag aangevang het toe ek ‘n onwillekeurige windjie opbreuk.

As die burpies kom dan weet jy nou is dit naby. Ekt my lyn al hoe harder in my regterhand begin vasknyp en my linkerhand het die rand van die boot verwurg. Koue sweet het op my voorkop uitgeslaan en ek het amper beheer oor my “o” ring verloor oor ek so hard aan die bo kant probeer terug hou het. Jy probeer die windjies weg sluk maar dis nie maklik om iets te sluk wat proe soos ‘n skaaptjoppie wat met Engelse sout gespice is nie. Ek’t nog so gesit toe kyk ek regs vir my matroos makker en sê, “dis nou onnodig”. “Wat nou?” wou hy weet. Toe and woord ek uit die diepste donker, “GEORGEEEE!” …Dis soos om ‘n brandkraan oop te draai!

Die begin is altyd die maklikste want jy het oorgegee. Daar is niks meer om oor te baklei nie want jy weet jy het klaar verloor. Jou knieë is lam, jou bene jellly en jy is nie meer lus vir die lewe nie. Ek’t met albei arms aan die boot se rand vasgeklou, die laaste suur in my bek uitgespoeg en gesien hoe my ingewande weg dryf. Jy voel sommer dadelik beter na die eerste paar skote want jou lyf dink hy is ontslae van die ewel wat jou so siek gemaak het. Maar dan hoor jy die onderduimse gegiggel van jou mede matrose, en die vernedering skop in, want ‘n groot visserman mag mos nie seesiek raak nie.

Die giggels word opgevolg met kommentaar, “Blikkies maak darem nou mooi voerplek”, sê een man, “wies George?”, sê die ander, gevolg deur ‘n lekker gelag! Later as almal sien jy is nou rêrig groen en hulle begin jou jammer kry kom daar raad. “Hy het iets in die maag nodig, gee hom ‘n lamoentjie”, sê een man. “Fok die lemoentjie”, dink ek, “gee my eerder ‘n pistool”! ‘n Uur gelede het ek met my arms uitgestrek in die boot se neus gestaan en soos Leonardo DeCaprio geskree, “I’m the king of the world!”, nou is ek die grap van Vasbyt (die boot see naam). Vir vier en twintig uur was ek so opgewonde om see toe te kom jy kon met my toor, nou, ‘n uur later wil ek huistoe met alles wat ek het.

Die “beter” gevoel na die eerste sessie is van korte duur. Jou liggaam het gedink dis jou maag wat jou so siek maak en alles oorboord gegooi saam met jou ego . Maar dit het nie gewerk nie so hy probeer weer. Dis nou wat jy begin wens jy gaan dood, want jy het niks meer om te gee nie, jys leeg. Nou hang jy net oor die boot, jy’t jou wil verloor en jy het “anyway” nie meer krag vir klou nie. Jou hele lyf gaan in ‘n onbeheerbare spastiese trekking van jou klein toontjie tot jou poertenjors, nou gaan jou liggaam jou reinig van alles wat onrein is! Jou oë voel of hul gaan pop en jou nek are bult asof jy ‘n body builder is. Maar daar kom niks uit behalwe sulke vreesaanjaende bulk klankies en groen skuim nie. Gal, snot en trane loop oor jou gesig, maar jy worry nie, jy vee dit nie eers meer af nie. Een van die manne gryp jou aan jou broek want hulle is bang jy val in die see. “Meanwhile, back at the ranch” wens jy om in te val, want jy sal liewer ‘n swem vat saam met die anker as om nog gal te baar.

Terwyl ek oor die boot hang, het ek so deur my glaserige oë gesien hoe ‘n skool harders lê en wag vir hul volgende happies. Die een het so gebyt-byt aan ‘n suur stukkie long, maar kon homself net nie kry om te sluk nie. “WFT!”, het ek gedink, is dit nou die laaste ding wat ek gaan sien voor ek die lang leer klim. Aan die begin het ek nog geworry oor my “plumber ass” as ek so gebukkend oor die boot klou, maar nou het ek ‘n veer gevoel. Alle inhibisie was verlore en saam met gisteraand se skaap in hulle se tjops! Ek’t teruggeval in die boot en net gelê. My lewe het voor my begin verby flits. My vrou, my ma, my pa, Gabriel (ja die engel)… Met toe oë het ek met die laaste bietjie krag wat ek gehad het gewink na Gabriel, “kom ma eks reg”, het ek geprewel.

Daar begin dit toe reën, en Vasbyt se kaptein sê “kom ons gaan huistoe”! Dit was seker die mooiste woorde wat ek al ooit gehoor het. Terwyl heerlike druppels van vreugde my in die gesig gekielie het, het ek vir Gabriel met ‘n duim beduie, “dis ok tjomma, volgende keer, ek vat ‘n rain tjek”.

Toe ons uiteindelik weer op vaste grond kom vra Vasbyt se kaptein vir my, “kom jy more weer saam?”. “Natuurlik!”, het ek geandwoord. Die vis lus wen altyd…

 

Sea Sickness Quotes

“One of the best temporary cures for pride and affectation is seasickness; a man who wants to vomit never puts on airs.”
Josh Billings, 1818 – 1885

“A sure cure for seasickness is to sit under a tree.”
Variously attributed to Lord Nelson (1758 – 1805) and Spike Milligan(1918 – 2002)

“The only cure for seasickness is to sit in the shade by a church in the country.”
Anon.

“My favorite motion sickness cure is a can of Diet Coke. I just get someone to whack me firmly on the back of the head with it.”
Poster on the JREF Forum

“Home sickness is a bit like sea sickness. You don’t know how awful it is until you get it, and when you do, it hits you right in the top of the stomach and you want to die.”
Roald Dahl (1916 – 1990)

It is a curious fact, but nobody ever is sea-sick – on land. At sea, you come across plenty of people very bad indeed, whole boat-loads of them; but I never met a man yet, on land, who had ever known at all what it was to be sea-sick. Where the thousands upon thousands of bad sailors that swarm in every ship hide themselves when they are on land is a mystery.
Jerome K. Jerome 1859 – 1927 ‘Three Men in a Boat’

There was a young man of Ostend
Who vowed he’d hold out to the end;
But when halfway over
From Calais to Dover,
He done what he didn’t intend.
Anon.

Seasickness-AXX-Painting.jpg
‘n Skildery uit die agtien honderds. Dis ‘n ou siekte!

 

4 Comments

  1. Son

    Ek word nie seesiek nie. Het van kleintyd saam my pa by Gourits uitgegaan op die boot. Maar dan khoooottts daai Transvalers so ‘n streep. Dan moet die skipper en sy mense nog net die rooi-aas uithaal en so in die lug rond swaai vir die reukie – hie hie hie

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s